Poezja Miłosza

Od pierwszych wierszy poczynając pojawia się w poezji Miłosza świadomość powszechnego kryzysu, uniwersalnych wartości oraz wręcz romantyczna pogarda dla rzeczywistości. Liryczny bohater czuje się wydziedziczony podwójnie: z tradycji, która nie może już sprostać jego porywom oraz ze współczesności, rażącej go swą pospolitością. Jego pierwszym odruchem jest więc cynizm, podminowany jednak bardziej młodzieńczym rozczarowaniem do świata i bezradną rozpaczą niż zimnym wyrachowaniem. Bilans zysków i strat Miłosz zawarł w Obłokach, gdzie pisze:
kłamstwa mego najpiękniejsze farby
zakryły prawdę. Wtedy spuszczam oczy
i czuję wicher, co przeze mnie wieje
palący suchy.