Podmiot liryczny

W utworze Odbicia podmiot liryczny także mówi o przemijaniu. Już w pierwszym wersie zauważamy personifikację mrówki, która ma symbolizować człowieka. Mrówka ta jest martwa. Mrówka, ponieważ podczas wojny człowiek jest tak mały jak ona. Nietrudno ją zdeptać. Mimo iż nie ma już tego człowieka - mrówki wśród nas, to tak naprawdę nic sie nie zmienia, ponieważ dalej są nad nim obłoki i kolumna błękitu. Zginęło wielu, od Wisły po Dniepr – co symbolizuje łoże granitu.

Jak widać, wiersz Odbicia czerpie z liryków Mickiewicza. Tutaj także możemy zobaczyć powtórzenie: Taki obraz odbija się w wodzie, oznacza ono powtarzalność, przemijalność życia.

Jest to tragedia na większą skalę, giną całe miasta, jednak to nadal nie zmienia świata. Natura dalej jest taka sama, niezmienna. Świat umiera, chyli się ku końcowi, widoczny jest motyw apokalipsy:
A w dali mija niebieskie swe progi
Dziejów ostatek, albo wiosna mitu.

Świat nadal jest piękny. Pozornie szczęśliwy. Na tej samej drodze, gdzie biegnie siedmioletnie dziecko, leżą ciała ludzi. Jednak w ogrodzie tęcza piłki, roześmiane twarze. Jest wiosna, maj lub kwiecień. To przecież radosny okres. Więc może rzeczywiście będzie lepiej? Może zaświeci w końcu słońce? Jednak znów: Taki obraz odbija się w wodzie.

Wydaje się, że świat wróci do poprzedniej postaci, że złe czasy przeminą i nie będzie po nich śladu. Wszystko się odbuduje. Nastąpi spokój i cisza - Pole bławatków kwitnie po pożarze. Tak jak w liryku, każda cząstka świata, czy to ożywiona czy nie, ma do wykonania ściśle określone zadanie, i tak jak u Mickiewicza błyskawica ma grzmieć i znikać, tak u Miłosza bławatki mają kwitnąć.