Liryki Lozańskie

Liryki lozańskie to zbiór wierszy uznawany za cykl, ze względu na występujące w utworach podobieństwo refleksji. Liryki były pisane w Lozannie w latach 1839 – 40. Jednak drukiem wydane zostały dopiero po śmierci Mickiewicza. Ukazywały się pojedynczo, w różnych latach. Po roku 1834, kiedy to ukazał się Pan Tadeusz i III. część Dziadów, Mickiewicz przeżywał kryzys twórczy. Ślub z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci, nie poprawił jego stanu. Jej psychiczna choroba negatywnie wpływała na ogólny stan poety. Złe samopoczucie potęgowała trudna sytuacja materialna. Dlatego też Mickiewicz zdecydował się na objęcie katedry literatury łacińskiej w Lozannie. Właśnie w Szwajcarii powstały ostatnie wiersze poety, które zawierały motyw zadumy nad ludzkim przemijaniem oraz postawę mistycznego zjednoczenia z naturą. Liryki sprawiają wrażenie niedokończonych fragmentów. Nie wiadomo czy chciał je dokończyć, czy też pozostawić w formie niedokończonej, otwartej. Ich zawieszenie między brulionowością ,a zamiarem dokończenia, jest pierwszą cechą charakterystyczną liryków. Cechą drugą jest występujące albo między poszczególnymi wierszami, albo w ich zestawieniu ze sobą, napięcie między prostotą a wyrafinowaniem. Kolejną cechą charakterystyczną jest występowanie powtórzeń słów, zdań, lub wyrazów, następnie stopień wieloznaczności poszczególnych słów, jak i całych zdań, który jest wyższy od wcześniejszej poezji Mickiewicza.