Liryki Lozańskie

Liryki lozańskie napisane zostały językiem niezwykle lapidarnym i syntetycznym. Wiersze te sprawiają wrażenie form idealnie czystych i cichych. Nie ma w nich nadmiaru słów, które mogłyby przysłonić istotę rzeczywistości. Katastrofizm Miłosza również jest próbą przywrócenia ładu rzeczywistości. W świecie, w którym etyką obowiązującą staje moralność żądań, niezaspokojonych potrzeb i emancypacyjnych aspiracji, pojawia się potrzeba wykrystalizowania obszarów nie podatnych na fluktuacyjność oraz przemienność - takiej strefy wartości, która dawałaby podbudowę wiary i możliwość powrotu w człowieczeństwo, gdy realnością okażą się katastroficzne obawy artysty. Miłosz w umieraniu i cierpieniu doszukuje się wątków humanistycznego posłania poety, który będzie zmuszony nadać jej wyraz, który nie będzie mógł stanąć wobec niej bezbronny i drżący.