Interpretacja wiersza

W powyższym wierszu Miłosza zauważyć można elementy liryków Nad wodą wielką i czystą oraz Uciec z duszą na listek... W pierwszym liryku pojawia się refleksja nad przemijaniem. Wiersz rozpoczyna się od trzech opisów przyrody. Widzimy wodę jeziora, obłoki i błyskawice, które odbijają się w wodzie. Woda jest symbolem trwałości i niezmienności. Wiersz ten pokazuje, że woda jest znakiem tego, co w życiu wieczne, zaś obłoki i błyskawice symbolizują przemijanie. Woda jest jak gdyby lustrem, które pokazuje obraz rzeczywisty, który nie jest zdeformowany. Ostatnia zwrotka ukazuje refleksje na temat sensu bytu. Każda cząstka świata, czy to ożywiona czy nie, ma do wykonania ściśle określone zadanie. Konstrukcja wiersza posiada kilka oryginalnych cech. Rymy wykraczają poza zwrotki – są spoiwem wersów z różnych zwrotek. Trzy pierwsze strofy rozpoczynają się tym samym wersem – Nad wodą wielką i czystą. Kolejny ukazywany obraz potęguje ruch w wierszu. Pierwszy z nich jest zupełnie statyczny, drugi dodaje płynny ruch obłoków, kolejny zaś błysk i grom – jest to apogeum dynamizacji, która podkreśla spokój wody.

Liryk Uciec z duszą na listek... jest najkrótszym lirykiem Mickiewicza, gdyż ma dwa wersy. Podmiot liryczny chce się wyrwać z dotychczasowego życia i odnaleźć nowe, lepsze, gdzie będzie mógł się ustatkować. Chce uciec ze złego świata, tęskni za naturą, która jest przeciwieństwem złej, negatywnej rzeczywistości. Motyl jest transformacją człowieka, który chce powrócić do korzeni.