Gargantua i Pantagruel

W tym obszarze Diderot inspirował się dziełem Francois Rabelais’go, a mianowicie Gargantuą i Pantagruelem. Rabelais zostaje tu przywołany jako wyznawca radosnego korzystania z uciech życia, piewca nieskrępowanej pogody ducha i wesołości, jako pisarz, któremu patronowała muza dobrego humoru. Diderot zastosował się do „wskazówek” swego poprzednika, dotyczących konstruowania świata powieściowego. Wykorzystał opozycję wysokiej i niskiej sfery kultury, wprowadzając do Kubusia ludowy sposób widzenia świata, charakteryzujący się karnawałowym wręcz śmiechem i odwróceniem hierarchii normalnie obowiązujących w społeczeństwie. Zaczerpnął motyw wędrówki czy podróży, wykorzystany do celów humorystycznych, a także zastosował parodię.