Adam Mickiewicz

Wilno uznawane jest już od wieków za swoistą ostoję nauki i sztuki. Z całą pewnością miasto to nazwać można kolebką wieszczy zasługującą w pełni na dumną nazwę Miasta Poetów. Wilno to miasto poetów wszech czasów: Adama Mickiewicza i Czesława Miłosza. Zarówno Mickiewicz jak i Miłosz są poetami bardzo czułymi i wrażliwymi na otaczający ich świat, sytuację polityczno – gospodarczo – społeczną. Najwrażliwsi są jednak na człowieka i uczucia. Przeobrażali się nie tylko bohaterowie ich utworów, przemieniali się także oni sami. Mickiewicz z filomaty w romantycznego kochanka, chłodnego bywalca salonów, podróżnika stającego w zachwycie przed krymską przyrodą, poetę narodowej sprawy. Zmienność Mickiewicza była bowiem nie tylko następowaniem po sobie kolejnych, do pewnego stopnia sprowokowanych przez zewnętrzne wypadki ról, lecz także odbiciem zachodzących w nim przemian wewnętrznych, nieustannych poszukiwań duchowych i literackich. Miłosz natomiast przemienia się z ekstatycznego prawodawcy, rewolucyjnej estetyki, wyraźnie sterującego ku komunistycznym pozycjom, z awangardzisty i rzecznika skrajnego racjonalizmu, oraz zwolennika artystycznego utylitaryzmu – w poetę o liberalnych klerykowskich poglądach (...) w rzecznika form klasycyzujących i poetyckiego >>mistycyzmu<< - który pojmować można jako skłonność do metafizyki – oraz obrońcę sztuki czystej, pragnącego ocalić humanistyczne treści ludzkiego uniwersum zagrożonego potrzaskaniem we wszechobejmującej rewolucyjnej katastrofie.